Bloods en de Crips
Door: patrickvoss
Blijf op de hoogte en volg Patrick
20 Oktober 2010 | Canada, Toronto
Afgelopen maandag ben ik een van de probleemwijken in Toronto gaan bekijken en vandaag ben ik terug gegaan met enkele jeugdwerkers. Een van de jeudwerkers is er ook leraar op een middelbare school en vertelt me over de wijk. Er is sprake van veel geweld, dat met name veroorzaakt wordt door twee rivaliserende bendes: Blood en de Cripps. De wijk is door deze bendes in tweeen verdeeld: noord en zuid. Ze hebben veel macht en dit gaat al tientallen jaren terug. Hun voornaamste handel is drugs en wapens.
Een andere jeugdwerker is in deze wijk opgegroeid. Hij vertelde me, dat hij met extreme angst is opgegroeid; als ze in de wijk van de andere bende kwamen dan werden ze mishandeld en met de dood bedreigd. Het was en is een territorium dat met geweld bewaakt werd. Hij was een van de weinigen die de school afmaakte en een baan kreeg. Maar tegelijkertijd leidde hij een ander leven....hij was namelijk drugshandelaar en regelde drugstransporten van Jamaica naar Toronto. Er was maar een zeer kleine kring die hiervan op de hoogte was. Op een dag werd een goede vriend van hem doodgeschoten en hij had het gevoel dat hij de volgende was. Hij wilde eruit stappen en zijn leven verbeteren. Hij had een groot voordeel: doordat de kring klein was en hij nog nooit door de politie was opgepakt, kon hij de mogelijkheid creeren om dit ook daadwerkelijk te doen. Maar het was verre van eenvoudig. Hij vertelt me, dat hij tot op de dag van vandaag nog altijd achterom moet kijken; als hij de verkeerde persoon tegenkomt kan het direct afgelopen zijn...
Nu gebruikt hij zijn ervaringen in zijn functie als jeugdwerker; hij weet wat het is om 'daarbuiten' te zijn en kent de angsten van de jeugd.
Op mijn vraag hoe hij tegen de politie aankijkt, merkt hij op, dat de jeugd in deze wijk de politie nog steeds niet vertrouwd.
Volgens hem heeft de politie geen idee hebben wat hun te wachten staat. De huidige generatie is meer gewelddadig dan ooit van te voren en ze verleggen steeds meer hun grenzen: letterlijk en figuurlijk. Hij is zelf ook angstig voor wat de toekomst gaat brengen. Hij vindt dat de politie hun mensen nog meer moet trainen in multiculturele vaardigheden. Ze doen wel degelijk hun best, maar er zijn er ook die met hun racistische houding de inspanningen afbreken die andere politiemensen opbouwen. Gelukkig zijn dit uitzonderingen, want de afgelopen vijf jaar is er wel sprake van een zichtbare verbetering.
Ik begrijp inmiddels waarom, maar zie ook dat er sprake kan zijn van een dunne lijn tussen succes en mislukking. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom er zoveel geinvesteerd wordt in een pro-actieve houding en de intense samenwerking met de gemeenschap.
Een andere jeugdwerker is in deze wijk opgegroeid. Hij vertelde me, dat hij met extreme angst is opgegroeid; als ze in de wijk van de andere bende kwamen dan werden ze mishandeld en met de dood bedreigd. Het was en is een territorium dat met geweld bewaakt werd. Hij was een van de weinigen die de school afmaakte en een baan kreeg. Maar tegelijkertijd leidde hij een ander leven....hij was namelijk drugshandelaar en regelde drugstransporten van Jamaica naar Toronto. Er was maar een zeer kleine kring die hiervan op de hoogte was. Op een dag werd een goede vriend van hem doodgeschoten en hij had het gevoel dat hij de volgende was. Hij wilde eruit stappen en zijn leven verbeteren. Hij had een groot voordeel: doordat de kring klein was en hij nog nooit door de politie was opgepakt, kon hij de mogelijkheid creeren om dit ook daadwerkelijk te doen. Maar het was verre van eenvoudig. Hij vertelt me, dat hij tot op de dag van vandaag nog altijd achterom moet kijken; als hij de verkeerde persoon tegenkomt kan het direct afgelopen zijn...
Nu gebruikt hij zijn ervaringen in zijn functie als jeugdwerker; hij weet wat het is om 'daarbuiten' te zijn en kent de angsten van de jeugd.
Op mijn vraag hoe hij tegen de politie aankijkt, merkt hij op, dat de jeugd in deze wijk de politie nog steeds niet vertrouwd.
Volgens hem heeft de politie geen idee hebben wat hun te wachten staat. De huidige generatie is meer gewelddadig dan ooit van te voren en ze verleggen steeds meer hun grenzen: letterlijk en figuurlijk. Hij is zelf ook angstig voor wat de toekomst gaat brengen. Hij vindt dat de politie hun mensen nog meer moet trainen in multiculturele vaardigheden. Ze doen wel degelijk hun best, maar er zijn er ook die met hun racistische houding de inspanningen afbreken die andere politiemensen opbouwen. Gelukkig zijn dit uitzonderingen, want de afgelopen vijf jaar is er wel sprake van een zichtbare verbetering.
Ik begrijp inmiddels waarom, maar zie ook dat er sprake kan zijn van een dunne lijn tussen succes en mislukking. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom er zoveel geinvesteerd wordt in een pro-actieve houding en de intense samenwerking met de gemeenschap.
-
20 Oktober 2010 - 22:03
Eveline Rutten:
Aan de andere kant van de evenaar pik ik eigenlijk vergelijkbare signalen op, samen te vatten als zorg/angst over hoe het verder moet. En hier overschaduwd door economisch slechte tijden. -
21 Oktober 2010 - 07:30
Ans Van Schoubroeck:
Ha Patrick
Tjonge, indrukwekkende verhalen op je weblog. Het kan iet anders of zo'n reis moet een impact op je leven en werk hebben, lijkt me.
Maar buiten dat ben je natuurlijk ook nog "gewoon" jarig en willen Tiny en ik je in elk geval feliciteren. dus bij deze: proficiat! Dat al deze ervaringen je een rijker mens mogen maken, waar wij met zijn allen van mogen mee profiteren.
Groetjes Tiny en Ans -
21 Oktober 2010 - 08:06
Marco:
Hallo Patrick,
Alsnog gefeliciteerd (volgens mij ben ik net een dag te laat). Mooie reisverslagen, die ik met belangstelling heb gelezen. Het zijn wel heel veel indrukken en ervaringen die je in relatief korte tijd opdoet. Lijkt me behoorlijk lastig om hier bijvoorbeeld "do's en dont's" uit te halen naar de Nederlandse situatie.
T.a.v. mijn eigen situatie zal ik je separaat per mail informeren.
Groeten. -
21 Oktober 2010 - 13:01
Paula & Raymond:
Hey jarige Patrick!!
Wij willen je vanuit ons (koude winderige) Franse terrasje, van HARTE feliciteren met je verjaardag. Wij wensen je een gezellige dag toe.
Al je geweldige reisverhalen gaan we nog lezen. Trekken we een weekje voor uit!
Vooralsnog genieten we van de verhalen van je trotse lief.
Groetjes van Paula & Raymond -
21 Oktober 2010 - 19:55
Rob:
Hay Patrich,
Ten eerste van harte proficiat met je verjaardag. Ten tweede wilden we 'er ene op jou gaan drinken', samen met Hetty, maar ze was helaas niet thuis.
Je verslagen blijven boeiend en de problematiek daar in die smeltkroes van culturen lijkt nog vele malen groter als hier in ons KKL.
Groetjes,
Yvonne en Rob
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
