Twee ' Nederlanders' in Huntsville...
Door: patrickvoss
Blijf op de hoogte en volg Patrick
09 Oktober 2010 | Canada, Toronto
Het is weekend en ik ga voor het eerst in vier weken met de auto op stap buiten Toronto. Bestemming Huntsville, een kleine stad op 250km afstand van Toronto. Afgelopen jaar was deze stad de gastheer van de G8.
Ik heb de stad gekozen vanwege de mooie natuur. Het is nu herfst en de kleuren zijn er prachtig; Indian Summer heet dat hier !
Vlakbij Huntsville heb ik de autoweg verlaten, om zomaar ergens het bos in te rijden.Toevallig kwam ik uit bij een zogenaamde Lodge, een soort hotel dat naast kamers ook huisjes verhuurt op hun landgoed. Aangezien ik toch van plan was om ergens te blijven slapen en deze Lodge aan een prachtig meer was gelegen, stapte ik naar binnen en informeerde bij de eigenaar of er nog een kamer vrij was. Ik bemerkte iets aan zijn lichte accent en vroeg of hij uit Nederland kwam. Ja, hij was in 1947 vanuit Nederland vertrokken als 17 - jarige jongeman en na diverse omzwervingen op verschillende plekken in de wereld, in Canada terecht gekomen. Even later hadden we een gesprek over Nederland, over de Tweede wereldoorlog, over hoe zijn vader door de Duitsers was opgepakt en vervolgens was ontsnapt, over hoe mijn vader die ook door de Duitsers in een werkkamp werd gezet en ook is ontsnapt.
Bill, 80 jaar, bleek bijzonder goed op de hoogte te zijn van de situatie in Nederland, elke twee dagen krijgt hij de laatste nieuwtjes vanuit Nederland via de mail. Een van zijn dochters is werkzaam bij de politie in Nederland. Hij nodigde me s'-avonds uit op zijn kantoor en onder het genot van een zelfgemaakte wijn, hadden we een goed gesprek over de politie in Nederland en Canada, over de veelzijdigheid van de mens, over het Koningshuis van Nederland en Engeland. Een bijzondere, pientere en vriendelijk man, die vooral Canadees is en dan ...Nederlander.
Op het moment dat ik dit bericht aan het schrijven ben, is Bill een aantal gasten aan het verwelkomen en neem ik van de gelegenheid gebruik om op zijn kantoor mijn weblog te schrijven...
Hoe klein kan de wereld zijn?
Ik heb de stad gekozen vanwege de mooie natuur. Het is nu herfst en de kleuren zijn er prachtig; Indian Summer heet dat hier !
Vlakbij Huntsville heb ik de autoweg verlaten, om zomaar ergens het bos in te rijden.Toevallig kwam ik uit bij een zogenaamde Lodge, een soort hotel dat naast kamers ook huisjes verhuurt op hun landgoed. Aangezien ik toch van plan was om ergens te blijven slapen en deze Lodge aan een prachtig meer was gelegen, stapte ik naar binnen en informeerde bij de eigenaar of er nog een kamer vrij was. Ik bemerkte iets aan zijn lichte accent en vroeg of hij uit Nederland kwam. Ja, hij was in 1947 vanuit Nederland vertrokken als 17 - jarige jongeman en na diverse omzwervingen op verschillende plekken in de wereld, in Canada terecht gekomen. Even later hadden we een gesprek over Nederland, over de Tweede wereldoorlog, over hoe zijn vader door de Duitsers was opgepakt en vervolgens was ontsnapt, over hoe mijn vader die ook door de Duitsers in een werkkamp werd gezet en ook is ontsnapt.
Bill, 80 jaar, bleek bijzonder goed op de hoogte te zijn van de situatie in Nederland, elke twee dagen krijgt hij de laatste nieuwtjes vanuit Nederland via de mail. Een van zijn dochters is werkzaam bij de politie in Nederland. Hij nodigde me s'-avonds uit op zijn kantoor en onder het genot van een zelfgemaakte wijn, hadden we een goed gesprek over de politie in Nederland en Canada, over de veelzijdigheid van de mens, over het Koningshuis van Nederland en Engeland. Een bijzondere, pientere en vriendelijk man, die vooral Canadees is en dan ...Nederlander.
Op het moment dat ik dit bericht aan het schrijven ben, is Bill een aantal gasten aan het verwelkomen en neem ik van de gelegenheid gebruik om op zijn kantoor mijn weblog te schrijven...
Hoe klein kan de wereld zijn?
-
10 Oktober 2010 - 11:25
Nick:
Geweldig Patrick! Je gaat ergens in Canada logeren en kom je bij een Nederlander terecht...
Wat is de wereld toch klein he? -
10 Oktober 2010 - 12:51
Rob Spoolder:
Hay Patrick. Na 27 dagen dan eindelijk een reactie van mij. Ik wist niet dat je een reisverslag bijhield, maar jou kennende had ik dat natuurlijk wel kunnen vermoeden. Fantastisch zoals je schrijft, de dillema's waarmee je geconfronteerd wordt en de schitterende ervaring die je bijv. opdoet als je "van je pad afgaat" en uitkomt bij een Nederlander die als 17-jarige naar Canada is geemigreerd. Voor mij ook heelveel 'herkenbare momenten' als ik terug moet denken aan mijn buitenlandse reizen naar Slowakije, Hongarije, Maleisie en Australie die ik heb mogen maken voor de dienst. Welliswaar waren dit overwegend reizen met een ander doel, er moesten meestal verdachten worden gehoord en er moest bewijs in strafzaken verzameld worden, maar ook ik heb bij mensen (de ouders van een collega)thuis gegeten in Maleisie. De eenvoud, levenswijsheid en het leven 'zo nemen als het is troffen mij toen het meest'. Ook ik kwam meermaals in genante situaties terecht, bijvoorbeeld om het gedoogbeleid coffeeshops in Nederland toe te lichten, waarvoor je je op een of andere manier (mede)verantwoordelijk voelt ondanks dat het niet jouw beleid is, etc. Jou reisveslag lezenden kan ik alleen maar concluderen, dat je ruim voldoen munitie zult hebben bij thuiskomst om een meer dan belangrijke bijdrage te leveren aan het verbeteren van het diversiteitsbeleid in Nederland. Nog drie weken te geaan en da wordt je herenigd met jouw vrouwtje, zodat je je ervaringen meer intensief kunt delen met haar. Vanaf nu probeer ik je dagelijks te volgen. Geniet er verder van (maar dat de je zeker). Rob -
10 Oktober 2010 - 14:04
Laury:
ha papa,
det is waal super leuk! doe maaks echt veul leuke dingen mit! is het net zo mooi doa als det huisje in schotland hoe wea sliepen? nog heel vuul succes, en geniet van de mooie natuur!
kusjee Laury
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
