Uitsluiting en insluiting begint bij jezelf
Door: patrickvoss
Blijf op de hoogte en volg Patrick
19 September 2010 | Canada, Toronto
Vanochtend werd ik opgehaald door inspector Mary Lee en sergeant Grant van de 55e Divisison voor het bijwonen van een kerkbijeenkomst van de Metropolitan Church Community (MCC). Deze christelijke kerkgemeenschap richt zich met name op de GLBT (Gay Lesbian Biseksual Transgender) community in Toronto. Deze jaarlijkse bijeenkomst staat in het teken van de GLBT medewerkers bij de hulpdiensten van, in en rond Toronto, alsmede als teken van dankbaarheid aan de organisaties achter de hulpdiensten. De chief of police van Toronto Bill Blair was aanwezig om het belang van deze partnerships te bekrachtigen. De gasten werden welkom geheten en sommigen kregen een eervolle vermelding..... Zo werd ook plotseling mijn naam genoemd en van welk land/organisatie ik afkomstig was. Goede intelligence bij de MCC.
'Lots of hugging went on' en de kerkdienst begon. Met humor, ernst, waarden en normen raakte de reverend (dominee) het publiek en mij dus ook. Inspirerend en universele waarden die je tot nadenken zetten. Zijn preek ging over insluiting en uitsluiting, over moed om jezelf te kunnen zijn, over eerlijkheid. Op dat moment realiseerde ik me ook hoe ik vooraf naar deze kerkdienst keek; over het algemeen met een open onbevangen blik, maar wist niet goed wat ik kon verwachten. Bij deze onzekerheid schoten ook af en toe beelden van een of andere Gay parade langs me. Extravagante uitingen van iemands geaardheid. Heb ik geen problemen mee, maar de vaststelling dat deze uitingen een deel van mijn beeld hebben gevormd, zegt ook iets over mij.... Immers de open onbevangen blik kent wel degelijk zijn beperkingen. Insluiting en uitsluiting ligt in jezelf en alertheid is geboden. Daarom ben ik blij dat ik deze kerkdienst heb kunnen bijwonen. Het was een dienst die warmte, gebondenheid en veiligheid uitstraalde. Het was een dienst die ging over het belang van de kleine dingen ( it’s all in the little things ). Ik moest direct aan de Benedijctijner monniken denken en hun leefregels; leefregels die ik zo nu en dan (werkt natuurlijk niet zo)naleef ( het is klaar als het tijd is....), maar een waarde die ik vaak onderschat en waarvan ik tegelijkertijd besef dat ik geluk krijg van juist de kleine dingen in het leven. Een glimlach van een onbekende, de deur openhouden voor een vreemde, onvoorwaardelijk iets betekenen etc.
De chief of Police hield een korte toespraak; hij was trots om daar te staan; trots op zijn GLBT medewerkers en trots op de samenwerking met de MCC. Niet alleen verbaal, maar ook non-verbaal straalde hij deze waarden uit. Een begenadigd spreker en charismatisch leidinggevende (zonder daarbij te ver te gaan….
Hij durfde net als de reverend te praten over het overbruggen van verschillen en over de lange weg die beide kanten hebben afgelegd. Over het dagelijks werken aan de bruggen die zijn gebouwd! En hij was zich zeer wel bewust van het feit dat er nog de nodige uitdagingen gaan komen ( alert !) zowel binnen zijn eigen organisatie als daarbuiten. Ook dit is een manier van vertrouwen winnen en geven. Immers het resultaat tot heden, is niet een typische YES story. Het heeft jaren met veel pijn, verdriet en moeite gekost en er gaan nog vele jaren komen.
Na afloop van de dienst, was er een bijeenkomst waar alle aanwezigen met elkaar konden napraten. Ik raakte in gesprek met de reverend en chief Blair. Ze vertelden me dat ze 20 jaar geleden aan weerszijden van de barricaden stonden toen de reverend aan het strijden was voor uitbreiding van de burgerrechten van de GLBT community.Tijdens hardhandige rellen stond de chief aan de andere kant om de toen geldende wetten te beschermen in zijn rol als politieman. Dit is ook leiderschap: het overwinnen van je persoonlijke en professionele meningsverschillen, wetende dat je het net altijd met elkaar eens hoeft te zijn maar oog hebben voor elkaars belangen en die van de samenleving, waarin het voor alle mensen leefbaar is om er te zijn. Chief Blair is niet alleen operational driven, maar ook intrinsiek social driven, waarbij het niet alleen blijft bij woorden!
Bij de voorbereidingen aan de zijde van de politie, bleek er sprake te zijn van mogelijke verstoring van de kerkdienst door radicale anti-GLBT groepen. Gelukkigerwijze hebben deze vandaag de kerkdienst niet verstoord, maar het had zo maar kunnen gebeuren !! Dit geeft maar weer eens al te zeer aan, dat ook in Toronto volledige ‘acceptance’ nog geen gemeengoed is.
’s-Middags nog even langs de Beaches gewandeld; een drukte van jewelste. The Beaches worden in het weekend gebruikt voor familie-uitjes, picknick en BBQ. Het toont de veelzijdigheid van deze stad op een mooie manier. De verschillende groepen van andere etnische achtergrond zitten in harmonie bij elkaar en genieten van de omgeving.
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een restaurant ( het zelf koken wil nog niet zo lukken…). De meeste restaurants zijn dusdanig ingericht dat je in redelijke privacy met elkaar kunt kletsen. Begrijp ik, maar als je alleen bent, is het ook maar zo zo. En om met een verliefd paartje te gaan kletsen, terwijl ze ongetwijfeld ergens anders over willen praten, doe ik ook niet zo snel. Maar ja, een dagboek is een redelijke vervanger……
'Lots of hugging went on' en de kerkdienst begon. Met humor, ernst, waarden en normen raakte de reverend (dominee) het publiek en mij dus ook. Inspirerend en universele waarden die je tot nadenken zetten. Zijn preek ging over insluiting en uitsluiting, over moed om jezelf te kunnen zijn, over eerlijkheid. Op dat moment realiseerde ik me ook hoe ik vooraf naar deze kerkdienst keek; over het algemeen met een open onbevangen blik, maar wist niet goed wat ik kon verwachten. Bij deze onzekerheid schoten ook af en toe beelden van een of andere Gay parade langs me. Extravagante uitingen van iemands geaardheid. Heb ik geen problemen mee, maar de vaststelling dat deze uitingen een deel van mijn beeld hebben gevormd, zegt ook iets over mij.... Immers de open onbevangen blik kent wel degelijk zijn beperkingen. Insluiting en uitsluiting ligt in jezelf en alertheid is geboden. Daarom ben ik blij dat ik deze kerkdienst heb kunnen bijwonen. Het was een dienst die warmte, gebondenheid en veiligheid uitstraalde. Het was een dienst die ging over het belang van de kleine dingen ( it’s all in the little things ). Ik moest direct aan de Benedijctijner monniken denken en hun leefregels; leefregels die ik zo nu en dan (werkt natuurlijk niet zo)naleef ( het is klaar als het tijd is....), maar een waarde die ik vaak onderschat en waarvan ik tegelijkertijd besef dat ik geluk krijg van juist de kleine dingen in het leven. Een glimlach van een onbekende, de deur openhouden voor een vreemde, onvoorwaardelijk iets betekenen etc.
De chief of Police hield een korte toespraak; hij was trots om daar te staan; trots op zijn GLBT medewerkers en trots op de samenwerking met de MCC. Niet alleen verbaal, maar ook non-verbaal straalde hij deze waarden uit. Een begenadigd spreker en charismatisch leidinggevende (zonder daarbij te ver te gaan….
Hij durfde net als de reverend te praten over het overbruggen van verschillen en over de lange weg die beide kanten hebben afgelegd. Over het dagelijks werken aan de bruggen die zijn gebouwd! En hij was zich zeer wel bewust van het feit dat er nog de nodige uitdagingen gaan komen ( alert !) zowel binnen zijn eigen organisatie als daarbuiten. Ook dit is een manier van vertrouwen winnen en geven. Immers het resultaat tot heden, is niet een typische YES story. Het heeft jaren met veel pijn, verdriet en moeite gekost en er gaan nog vele jaren komen.
Na afloop van de dienst, was er een bijeenkomst waar alle aanwezigen met elkaar konden napraten. Ik raakte in gesprek met de reverend en chief Blair. Ze vertelden me dat ze 20 jaar geleden aan weerszijden van de barricaden stonden toen de reverend aan het strijden was voor uitbreiding van de burgerrechten van de GLBT community.Tijdens hardhandige rellen stond de chief aan de andere kant om de toen geldende wetten te beschermen in zijn rol als politieman. Dit is ook leiderschap: het overwinnen van je persoonlijke en professionele meningsverschillen, wetende dat je het net altijd met elkaar eens hoeft te zijn maar oog hebben voor elkaars belangen en die van de samenleving, waarin het voor alle mensen leefbaar is om er te zijn. Chief Blair is niet alleen operational driven, maar ook intrinsiek social driven, waarbij het niet alleen blijft bij woorden!
Bij de voorbereidingen aan de zijde van de politie, bleek er sprake te zijn van mogelijke verstoring van de kerkdienst door radicale anti-GLBT groepen. Gelukkigerwijze hebben deze vandaag de kerkdienst niet verstoord, maar het had zo maar kunnen gebeuren !! Dit geeft maar weer eens al te zeer aan, dat ook in Toronto volledige ‘acceptance’ nog geen gemeengoed is.
’s-Middags nog even langs de Beaches gewandeld; een drukte van jewelste. The Beaches worden in het weekend gebruikt voor familie-uitjes, picknick en BBQ. Het toont de veelzijdigheid van deze stad op een mooie manier. De verschillende groepen van andere etnische achtergrond zitten in harmonie bij elkaar en genieten van de omgeving.
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een restaurant ( het zelf koken wil nog niet zo lukken…). De meeste restaurants zijn dusdanig ingericht dat je in redelijke privacy met elkaar kunt kletsen. Begrijp ik, maar als je alleen bent, is het ook maar zo zo. En om met een verliefd paartje te gaan kletsen, terwijl ze ongetwijfeld ergens anders over willen praten, doe ik ook niet zo snel. Maar ja, een dagboek is een redelijke vervanger……
-
20 September 2010 - 06:36
Coco:
Hi Patrick, vanmorgen toen ik wakker werd keek ik op mijn telefoon en zag ik dat ik 2 mailtjes had ontvangen, waarvan 1 van jou reisverslag. Wat een interessant verhaal en wat kan je mooi schrijven! Super om je zo te kunnen volgen.. Hoe is het verder daarzo? Robin's verjaardag was erg gezellig jammer dat jij er niet bij was. Ik zit al in de trein op weg naar Breda en jij bent wss/ hopelijk nog in diepe rust. Fijne dag en ben benieuwd naar je volgende verslag. Xx Coco., -
20 September 2010 - 07:22
Jan Kirpestein:
Ik lees je relaas en ik benijd je. Je bent namelijk niet alleen in een andere omgeving, maar ook nog eens goed in contact met jezelf. Je bent oprecht opzoek naar "de echtheid der dingen". -
21 September 2010 - 06:54
Nick:
Goede morgen Patrick (hier is het nu 8:10 uur). Het is eigenlijk zo fijn om af en toe alleen in een vreemd land anders naar dingen te kunnen kijken en filosoferen erover. Ik heb het zelfs in Nederland. ´s Ochtends als je naar al die mensen kijkt, in hun auto, in de trein, op straat. Mensen die tevreden rond kijken of juist ontevreden of alsof ze spijt hebben over iets dat ze gezegd of gedaan hebben. Wij staan of rijden of lopen naast deze massa maar eigenlijk weten en voelen niets over ze. In die drukte willen wij ze graag van de weg rammen als ze te lang aan de linker zijde van de weg blijven rijden, worden we kwaad als iemand per ongeluk tegen ons aanloopt, of juist blijven we kijken naar die mooie vrouw of man die op dat moment iets prachtigs uitstraalt wat we niet kunnen plaatsen. Een grote stad/gebied vol met vreemde mensen. Als we nou tegen elkaar zouden glimlachen, elkaar goedemorgen wensen, vragen naar hun naam en wat ze doen. Hoe zou het dan zijn? Hoe zou de files uitzien? Hoe zouden wij ons voelen in al die drukte? Zou die ontevreden uitziende man of vrouw dan ´s avonds dronken voor problemen zorgen? Zou je dan in een driftbui iemand in elkaar kunnen slaan die je ´s ochtends nog goede dag hebt gewenst?
Ik denk dus ook dat, zoals je al aangeeft, het veel meer is dan alleen een paar instanties die naar elkaar luisteren en dingen willen veranderen. Misschien moeten we al bij het bouwen van onze steden en dorpen hiermee rekening houden, onze manier van werken (al die gevoelens van druk, haast, stress, prestatie, onzekerheid, tevredenheid met wat je bereikt hebt…), openheid naar anderen toe (en niet die anonimiteit die ooit ons naar de grote steden heeft getrokken), verantwoordelijk zijn voor elkaar en elkaar durven aanspreken op ons gedrag, de tijd voor nemen om onze kinderen op te voeden die de toekomst zijn…. Je weet wel wat ik bedoel en hoe ik denk. Wij hebben vaak hierover gepraat. Een fijne dag nog.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
